لوچیانو پاوراتی، یکی از مشهورترین خوانندگان اپرا در جهان، در سن 71 سالگی در شهر مودنا، واقع در ایتالیا، درگذشت.

اطلاعیه درگذشت پاوراتی پس از آن انتشار یافت که روز گذشته رسانه های ایتالیایی گزارش کردند که وضع سلامت این خواننده مشهور اپرا، که چند هفته پیش از بیمارستان مرخص شده و در خانه خود در مودنا بستری بود، رو به وخامت گذاشته است.

در این اطلاعیه آمده است که لوچیانو پاوراتی در ساعت 5 بامداد روز پنجشنبه، 6 سپتامبر، در خانه خود در شهر مودنا، درگذشته است.

پاوراتی سال گذشته به خاطر ابتلای به بیماری سرطان لوزالمعده تحت درمان قرار گرفت و در ماه اوت سال جاری نیز دوباره برای مدتی در بیمارستان بستری بود.

طرفداران اپرا از پاوراتی به خاطر صدای شفاف و شورانگیز او به عنوان مناسبترین اجراکننده اپرای تغزلی ایتالیایی نام برده اند.

درعین حال، لوچیانو پاوراتی فعالیت خود را به ایفای نقش در برنامه های کامل اپرا محدود نکرد بلکه با اجرای آثاری از جمله تک خوانی برای همگان، به شهرتی در میان مردم عادی دست یافت که معمولا خوانندگان پاپ از آن برخوردار می شوند.

تک آواز نسون دورما (نگذارید کسی به خواب رود) از اپرای توراندو (توراندخت) اثر پوچینی با صدای پاوراتی به عنوان آرم مسابقات فوتبال جام جهانی سال 1990 در ایتالیا انتخاب شد و او را به هنرمندی شناخته شده در سرتاسر جهان تبدیل کرد.

وی برای آخرین بار در ابتدای سال 2006 در مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی تورین برنامه ای عمومی اجرا کرد.

پاوراتی در سال 1961 با نخستین همسر خود، آدوا ورونی ازدواج کرد و از این ازدواج سه دختر و یک نوه باقی مانده است.

در سال 2003، پاوراتی پس از جدایی از همسر اول خود با نیکولتا مانتووانی، که سالها جوانتر از خود او بود، ازدواج کرد و این زوج صاحب یک دختر شدند.

خواننده مشهور قرن

از پاوراتی به عنوان یکی از مشهورترین خوانندگان آثار اپرا در قرن بیستم نام برده می شود.

لوچیانو پاوراتی روز 12 اکتبر سال 1935 در شهر مودنا، واقع در شمال غرب ایتالیا، متولد شد،
پدرش کارگر کارخانه سیگارسازی و مادرش نانوا و خواننده بود.

تحصیلات ابتدایی و متوسطه لوچیانو در زادگاهش خاتمه یافت و گرچه او شخصا به فوتبال به شدت علاقه داشت و مایل بود به عنوان فوتبالیست حرفه ای به کار بپردازد، اما به اصرار مادرش شغل معلمی را برگزید.

کار معلمی تنها دو سال ادامه یافت و پاوراتی، با وجود نگرانی پدرش از غیر قابل اعتماد بودن امرار معاش از طریق خوانندگی، شغل معلمی را رها کرد و نزد یکی از استادان محلی آواز به آموزش این هنر پرداخت.

دستاورد پاوراتی در خلال شش سال بعد از چند تک خوانی در کنسرت های محلی و کسب درآمدی ناچیز از این طریق فراتر نرفت.

اما در سال 1961، این خواننده جوان با اجرای نقش در اپرای لابوهم به عنوان یک خواننده توانا شناخته شد و در خلال سال های بعد، با شرکت در اپراهای دیگر، در میان دوستداران اپرا در ایتالیا به شهرت دست یافت.

دهه 1970 زمان حضور او بر صحنه اپرا در سایر کشورهای جهان، از جمله آمریکا بود که نام او را به عنوان خواننده ای برخوردار از صدایی استثنایی و مهارتی کم نظیر بر سر زبان ها انداخت.

پاوراتی در اوایل دهه 1980 "مسابقه بین المللی آواز پاوراتی" را برای جوانان مشتاق پیشرفت در این هنر به راه انداخت تا نقشی را در پرورش نسل آینده هنرمندان اپرا ایفا کرده باشد.

در دهه 1990، پاوراتی همراه با پلاسیدو دومینگو و خوزه کارراس، دو خواننده دیگر اپرا، گروهی را با نام "سه خواننده تنور" (The Three Tenors ) برای ترویج آثار اپرایی در میان قشر وسیعتری از مردم تشکیل داد.

در دهه 1990، این گروه به اجرا و ضبط برخی از آثار سبکتر اپرا دست زد که با استقبال گسترده مواجه شد و به گفته منتقدان، عامل مهمی در جلب توجه مردم به این هنر بوده است.

با وجود ستایش منتقدان از کیفیت صدا و مهارت لوچیانو پاوراتی، برخی از طرفداران سنتگرای اپرا از فعالیت او در اجرای برنامه های "سبکتر" آواز خرسند نبودند و پاوراتی را به "بازاری کردن" اپرا متهم می کردند، هرچند او این اتهام را نادرست می دانست.

پاواراتی از هنر خود در خدمات بشردوستانه نیز مایه می گذاشت و کنسرت هایی که به نفع سازمان های خیریه برگزار می کرد طرفداران فراوانی داشت.